Uitgelicht

In deze rubriek licht ik een maal per maand een ander werk toe.

Februari: "Selfie"

Dit keer een zelfportret, ik heb er enkele; ‘Portrait of my questions’ en ‘Alone but proud’ zijn de andere twee. Deze, vrij kleine op A4 formaat, is het meest recent en ook het boegbeeld van mijn huidige expositie “Fragmenten” (zie onderstaande info).

Een goede vriend zei laatst over een tentoonstelling die we samen bezochten ; het geheel is meer dan de som der delen…
Precies dat is wat ik hier laat zien in dit fragmentarisch portret. Ik ben een beetje dit en een beetje dat, een beetje een zigeunerboerin en een beetje Pippi Langkous, een beetje een Freule en prinses op de erwt en een behoorlijk beetje eigenzinnig/eigenwijs, maar vooral ook eigen …. Ook ben ik (soms extreem) gevoelig en hecht groot belang aan het waarderen en respecteren van de natuur, van elkaars grenzen en van het leren openstaan voor /loslaten van /en tegelijkertijd liefdevol omarmen van de medemens.
Oefening baart kunst. Als som der delen hoop ik eens een te worden, het groeiproces is noemenswaardig en inspirerend genoeg om op artistiek niveau te verbeelden.

Er zijn nog altijd meer vragen dan antwoorden en je hoeft je (aard) niet te verbergen of te veranderen, waarmee ik wil zeggen dat je nooit hoeft weg te gaan van wáár je bent om te zijn wié je bent.
Zoals Eckhart Tolle zegt; wherever you go, there you are..

Selfie | 21 x 29 cm | 2022

Evenals een ruime selectie van mijn collages te bezichtigen elke zondagochtend vanaf 8 januari t/m 26 februari in Kunstcafé Coupé en uiteraard op afspraak in mijn atelier.

Januari: "The next level"

Ik had het nieuwe jaar kunnen starten met het werk ‘Crises’ in deze rubriek omdat het alles zegt over het voorbije jaar.. maar we gaan verder nietwaar? Vandaar dat ik koos voor dit werk, dat zoals dat vaak het geval is bij mijn titels, een dubbele betekenis heeft. Het staat symbool voor diverse aspecten van het leven. Zo staan we aan nu aan de vooravond van een heel nieuw jaar, wat een nieuw level is en waar ik ook erg naar uit zie. Alleen al mijn tuin in wording is een proces van levels dat letterlijk op termijn zijn vruchten zal afwerpen.
Daarnaast zie ik om mij heen ook altijd ongelooflijk veel ‘gamende’ mensen die alsmaar door willen naar ’the next level’ … niet dat ik daar niet aan bijdraag. Ook ik doe zeer regelmatig een spelletje op m’n tablet na het ontbijt of tijdens de koffie-break. Een next level voelt zo lekker, je kunt weer iets nieuws ontdekken, een andere uitdaging aangaan, je ‘slim’ voelen als je het haalt. Het is dan ook gebaseerd op de beloning-respons en eigenlijk best wel een kleine kick-gever. Het is natuurlijk nog fijner als je in het echte leven naar een next level gaat.. door middel van je studie, of omdat je je bekwaamt in je vak, of omdat je je persoonlijke ontwikkeling naar een ander level tilt.. kortom het voelt positief, en biedt perspectief !
Vandaar dit werk….

The next level | 38 x 25 cm | 2021

Evenals een ruime selectie van mijn collages te bezichtigen elke zondagochtend vanaf 8 januari t/m 26 februari in Kunstcafé Coupé en uiteraard op afspraak in mijn atelier.

December: "Empty City II"

Wie herinnert zich niet de heftige decembermaanden van 2020 en 2021, de lock-downs vanwege Covid. Op 17 December 2021 ging na enige aarzeling vanuit het kabinet alsnog plots alles op slot. Pats boem (!) ja, echt álles ging dicht en het was naar mijn gevoel zo ongeveer ‘afgelopen’ met de feestdagen… voor velen doemde ineens een zwart gat in tijd en ruimte op , want restaurants en hotels gingen dicht, samenkomsten werden zeer beperkt en allerlei feestelijkheden werden afgelast.
Zelf vond ik het bijvoorbeeld heel erg verdrietig dat de kerstmis niet doorging in het tehuis voor blinde en slechtziende ouderen waar ik als pianiste het koortje begeleid. We hadden er zo hard voor gewerkt en ons er zo zeer op verheugd. Ineens waren er zoveel mensen veroordeeld tot hun kamers en misten het gezelschap, de hartelijkheid, verbinding en samenzijn en niet te vergeten het zingen/musiceren met elkaar.

Als je in die tijd de stad in liep kwam je in een vervreemdende atmosfeer terecht .. een lege stad, met zijn pleinen en straten en monumentale gebouwen, lichten brandden, kerstbomen stonden vaak al (en nog steeds) opgesteld voor de feestelijkheden, het was zowaar een ongekende leegte die je ervoer en ik probeerde de tegenstelling tussen de hoopgevende verlichting en de beklemmende afwezigheid van mensen, op een enkele dolende ziel na, te vangen in mijn werk. Daar ontstonden Empty City en Empty city II.
Ik spreek hierbij graag de wens uit dat mensen hun verbinding met elkaar hoeven niet meer hoeven te missen, en ben oprecht dankbaar dat deze decembermaand in 2022 daar debet aan kan zijn.
Voor een ieder heel mooie en vredige feestdagen gewenst !

Empty City II | 22 x 30 cm | 2020

Evenals mijn andere collages op afspraak te bezichtigen in mijn
atelier

November: "The opposite"

Dit al ouder werk stamt uit 2015 maar handelt over iets wat mij altijd blijft fascineren, namelijk de tegenstelling tussen organisch en anorganisch materiaal. Uiteindelijk is alles toch terug te herleiden tot een organische oorsprong dus misschien is de tegenstelling minder groot dan het schijnt. Echter de uiterlijke verschijningsvorm is vaak wel heel groot. De natuur ‘bouwt’ geen kubussen/rechthoeken en loodrechte lijnen die wij als zodanig met het blote oog kunnen waarnemen.
Er zijn wel wetmatigheden die fascinerend zijn zoals de ‘Fibonacci-reeks’ genoemd naar Leonardo van Pisa ook wel bekend als Fibonacci. 

Hij beschreef deze reeks in het jaar 1202 in zijn boek Liber Abaci en, hoewel in latere studies bleek dat deze reeks ook al eerder bekend was bij Indiase wiskundigen, wordt Fibonacci in het algemeen als ontdekker van deze bijzondere reeks gezien. In getallen ziet de reeks er als volg uit:
0, 0,1, 1,2,3, 5, 8, 13, 21, 34, 55, 89, 144, …etc.
Elk element is afkomstig van de som van de vorige twee elementen. Bijvoorbeeld, het getal 13 wordt verkregen door het getallen 5 en 8 bij elkaar op te tellen en het getal 21 wordt verkregen door 8 bij 13 op te tellen. Hiermee beschrijft de rij van Fibonacci een groei-patroon dat ook in de natuur terug komt en wordt mede daarom gezien als een natuurlijke reeks. Dit wordt vooral duidelijk als men de reeks ruimtelijk gaat uitbeelden. Zo is deze terug te vinden in veel natuurlijke verschijnselen, bijvoorbeeld in een slakkenhuis of een sterrenstelsel.
Wat deze reeks verder zo bijzonder maakt is het verband met de gulden snede, veel toegepast in de kunst van de gouden eeuw. Dus in meerdere opzichten fascinerend en in dit geval een voedingsbodem voor mijn werk.

The opposite | A3 | 2015

Evenals mijn andere collages op afspraak te bezichtigen in mijn
atelier.

Oktober: "Quarantaine"

De eerste lockdown ten tijde van het begin van Corona resulteerde in een enorme rust en stilte op de weg, het water en in de lucht. Ik weet nog goed hoe mooi ik, ondanks de beangstigende ziekte, de rust op straat vond. En hoe blij ik was voor de natuur en voor de dieren. Echter ons land ( en ons land niet alleen) is druk bevolkt en veel mensen wisten zich geen raad met het plots hele dagen thuis zijn van partner en kinderen. Dit resulteerde weer in een grote opleving van ‘geweld achter de voordeur’ . Dit kwam nog eens bovenop de angst en onzekerheid voor veel mensen. Tegelijkertijd werd voor degenen die geweld ervoeren en ook voor veel mensen die alleen woonden, zoals voor mijzelf, de eenzaamheid juist groter. Het greep mij behoorlijk aan en ik wilde deze contradictie zichtbaar maken in een werk dat vol van symboliek is geworden.

Het meisje zit alleen in een ruimte, ze heeft een blauw oog en kijkt gefrustreerd de toeschouwer aan terwijl ze haar voeten doelbewust op een dier plaatst. In een nis staat een halflege fles wijn. Heeft een van haar ouders gedronken en haar dat blauw oog bezorgd? Naast haar de eveneens opgesloten ‘geile beer’ met een toorts tussen zijn poten en een gespietste vork in de vloer. Agressie. Tussen hem en het meisje is de ‘verboden’ uitgang zichtbaar, en in de hoek achter hem ligt een ‘kiem van hoop’ ..

Quarantaine | 100 x 70 cm | 2020

Evenals mijn andere collages op afspraak te bezichtigen in mijn
atelier

September: "Karel alert"

Karel, mijn witte kater, betekent nogal veel voor me. Mensen die huisdieren houden herkennen dat wel. Voor mij geldt dat het eerste wat ik doe als ik opsta of thuiskom en het laatste wat ik doe voor ik naar bed ga, is contact maken met Karel. De rol van een huisdier wordt misschien wel in het algemeen onderschat. Niet alleen dient hij als gezelschap maar ook is hij behulpzaam bij het ontwikkelen van sociale vaardigheid, zorgzaamheid, aandacht en ter aanmoediging van zelfredzaamheid. Menig huisdier-houder zal zich twee maal achter de oren krabben alvorens de teugels aan een ander over te geven met betrekking tot de (langdurige) zorg van zijn/haar dier. Daarom ben je wellicht ook langer zelfstandig, de wil om het afhankelijk dier te verzorgen is daar debet aan.
Ik observeer hem overigens ook heel graag en daar ontstond dit werkje uit, het is niet groot maar wel ruimtelijk. De kat die ogenschijnlijk lui in het zand ligt maar toch met de oren gespitst naar voren, alert op wat er in de verte even bewoog, toont een pose die ik Karel vaak zie aannemen. Hoe beziet zo’n dier de wereld om hem heen? Hoe onderscheidt hij de eventuele prooi en kiest hij tussen wat interessant is om te bejagen (wat al dan niet als voedsel kan dienen) of besluit hij dat de prooi louter dient ‘ter lering ende vermaak… ‘

Karel alert | 30 x 20 cm | 2021

Evenals mijn andere collages op afspraak te bezichtigen in mijn
atelier

Augustus: "Twisting our world"

Het is heet in Nederland, het is heet in de wereld. Te heet, smeltende ijskappen, opwarmende zeeën (en zeedieren) enzovoort, iedereen weet het, een groeiende groep ‘gelooft’ het niet of denkt wellicht..; het zal mijn tijd wel duren.. Twisting our world is een kleine collage maar significant. Het beeld van de verdwenen vloer, de bodem er onder uit.. weg Aarde, weg vertrouwen, weg ‘het weten’ .. en nu denk ik juist na over dat ‘niet geloven’ . Dat is misschien nog wel belangrijker, want wat niet ‘is’ daar wordt geen actie op ondernomen. Door wat volgens steeds meer mensen ‘niet is’ ontstaan groepen; antivaxers, complotdenkers en protesterende boeren. Stikstofcrisis../ pandemie/ overstromingen, bosbranden etcetera ? Hoezo..

Anderzijds, is niet de basis van spiritualiteit acceptatie van wat er is? Acceptatie is overigens niet hetzelfde als ‘laissez faire’ .. Je hóeft uiteraard niet te geloven wat er gedicteerd wordt. Wees ‘eigen-wijs’. Maar de pandemie en andere crisissen zijn niet voor niets ontstaan. We zijn voornamelijk bezig met symptoombestrijding en niemand schijnt te weten waar het evenwicht dient te liggen en wie verantwoordelijk gesteld dient te worden. …Wij allemaal… maar wel naar rato.

Twisting our world | 20 x 15 cm | 2021

Evenals mijn andere collages op afspraak te bezichtigen in mijn
atelier

Juli: "Lost"

Lost; verloren, verdwaald, de weg kwijt….., ook zag ik ‘pathless’ staan bij synoniemen, wat ik een zeer aansprekende term vond.
Het werk gaat, zoals meer van mijn werken, over de ‘vluchtelingen’ en het drama daaromheen. Ik kan en wil me gewoon niet voorstellen dat er ook maar iemand in zijn diepste wezen een ander zoveel ellende toe kan wensen tenzij je misschien een psychische stoornis hebt, maar dan ben je zelf vermoedelijk ‘lost’ en mag ook daar weer empathie voor zijn.
Wat je ziet is een soort tempel maar tevens een open ruimte omringd door water en schuilen is eigenlijk onmogelijk. Een hand reikt en men wil oversteken en elkaar tegemoet komen..

Je habitat verlaten is voor sommigen evenwel een vrije keuze en vanuit dat perspectief gezien is het dan ook geen verlies maar een ontdekkingsreis. De luxe van die keuze hebben de vluchtelingen waarover dit werk gaat niet en zij zijn niet alleen ‘lost’ in fysieke zin maar ook totaal verloren wanneer zij aankomen in een voor hen vreemde leefwereld met andere gedragsregels en ook een sociaal onbekende omgeving. Mag er compassie zijn, kunnen wij ons inleven en willen we dat oprecht of proberen we dat te voelen omdat dat van ons verwacht wordt? Of.. zijn wij allen een klein beetje ‘lost’ als het om tolerantie gaat en is het vooral vanuit angst dat we ons afzetten.. omdat de onbekende cultuur ondanks de globalisering toch voor ons ook nog vaak ‘pathless’ voelt.

Lost | 30 x 40 cm | 2020

Evenals mijn andere collages op afspraak te bezichtigen in mijn
atelier

Juni: "Op de boerderij"

Op de boerderij (eigenlijk een begrip uit mijn jeugd) is altijd van alles te doen. Er is drukte waar rust van uitstraalt. Rust vanwege de regelmaat, de herhalingen, het dienende, de vanzelfsprekendheid, de zelfredzaamheid, het bevlogene, het leven met de natuur. Tegenwoordig woon ik tegenover de boerderij. Het is een beleving, de zon gaat onder, een kalfje kijkt nieuwsgierig op… De kat fixeert een muis en de Mondriaan-boom filtert het licht.

Idyllisch? Ja, geïdealiseerd?Ja, en in Nederland is er nooit meer voldoende ruimte. Rechts op de achtergrond de oprukkende industrie met zijn vervuilende schoorstenen en grote gebouwen. Maar ook de mega-stal vervuilt, de bio-industrie vervuilt.

De mens wil beheersen, controleren en uitdijen. Men wil “moeten – kunnen – mogen – willen” en “hebben”. Mea Culpa.

Het ontbreekt ons aan voldoende verantwoordelijkheidsgevoel. Er is, zelfs nu, maar weinig respect voor de natuur.. Echter, wij kunnen niet zonder de natuur, laten we ons dat realiseren en laten we ons aanpassen en bewust zijn van ons vermogen daartoe. We “hoeven – mogen – willen” misschien wel helemaal niet zo vaak te vliegen, ver te reizen, op een cruise schip te varen, iets uit verre landen over te laten komen, het nieuwste en het duurste te bezitten, elke dag overal naar toe te rijden met onze auto’s, te consumeren, te barbecuen, de CV of open haard aan te steken, de nieuwste telefoon te hebben …want de natuur kan namelijk wél zonder ons.

Op de boerderij | 50 x 30 cm | 2021

Evenals mijn andere collages op afspraak te bezichtigen in mijn
atelier

Mei: "Waterreflectie"

Een hele tijd heb ik in de polder gewoond en genoot altijd van de prachtige luchten die zo heel anders leken dan in de stad. De weidsheid en rust en ruimte van het landschap doen me altijd weer goed. Dichtbij was de Maas, en de rivier heeft altijd een grote aantrekkingskracht op mij uitgeoefend.

Vroeger gingen we vaak logeren bij mijn oom in Maastricht die had een bekende rederij met rondvaartboten. We voeren vaak mee en sliepen er ook regelmatig op de pontons, geweldig was dat daar. Ik denk dat daar de kiem is gelegd voor de liefde voor het water, speciaal rivieren..Elk landshap heeft zijn eigen sfeer en kleur, bossen zo anders dan weilanden en rivier zo anders dan zee. Deze Mei-maand ga ik weer landelijker wonen, dicht bij een stroom en met uitzicht op een hoeve en weiland. Ik zie er heel erg naar uit.

Het is een leuke uitdaging om met snippers de reflectie in het water te maken. Ook de sfeer in de lucht vind ik bepalend voor hoe je het landschap ervaart. Waterreflectie is zo’n plek waar ik wel wil wonen.

Waterreflectie | 20 x 30 cm | 2020

Evenals mijn andere collages op afspraak te bezichtigen in mijn
atelier

April: "De horizon van morgen"

Het was een merkwaardige ontdekking en heel verdrietig ook dat ik zoekend naar de keuze voor deze rubriek stuitte op een werk uit 2014 dat nu wel heel erg actueel is. De collage die ik destijds maakte naar aanleiding van een oorlog  tussen Rusland en Oekraïne. Nu opnieuw een angstwekkend feit en dreiging voor ons allemaal. Wat mij ook bevreemdt is dat de mensheid kennelijk maar weinig leert van voorgaande escalaties en conflicten. Dat men nog steeds niet in staat is in deze tijd van ontwikkeling en beschaving de vrede te bewaren. Daarom zal er ondanks veel moed, doorzettingskracht, liefde en begrip nog veel verandering nodig zijn wil deze ‘horizon van morgen’ nooit meer actueel worden.

‘De horizon van morgen’ is gemaakt als collage van gesneden bedrukt karton op een eigen foto. Bij mijn recent werk zijn ook enkele collages over de huidige situatie te zien (WAR en Strategic)

Uit Wikipedia 2014; De oorlog in het oosten van Oekraïne is een gewapend conflict in het Donetsbekken (de Donbass) in het oosten van Oekraïne tussen separatistische groeperingen die door het Russische leger worden gesteund en het Oekraïense leger. Het conflict ontstond in het voorjaar van 2014, nadat de Oekraïense president Viktor Janoekovytsj in februari was afgezet na pro-westerse betogingen en Rusland de Krim bezette. Dit leidde vervolgens tot protesten in de oostelijke en zuidelijke delen van Oekraïne. In de Oost-Oekraïense oblasten Donetsk en Loehansk escaleerden de protesten in een gewapend conflict, nadat rebellen vanaf 6 april 2014 diverse regeringsgebouwen bezetten en de Oekraïense regering in reactie daarop het leger inzette.

De horizon van morgen | A4 | 2014

Evenals mijn andere collages op afspraak te bezichtigen in mijn
atelier

Maart: "The Bridge"

Zolang als ik mij kan herinneren ben ik al gefascineerd door
bruggen. Een overspanning, dat heeft iets geheimzinnigs, niet
alleen is er het ‘van punt A naar punt B’ kunnen, maar er bevindt
zich ook nog iets onder. Vaak iets wat ook groots en
ondoorgrondelijk is; water, een kloof… in elk geval diepte. En de
architectonische variatie en uitvoering is op zich vaak
wonderbaarlijk mooi. Ik geniet meestal als ik een brug nader en
kijk ook altijd nog even achterom. Verdwijnpunten, overgangen,
verbindingen. Noodzaak.

Ik dacht bij het maken van deze ‘Brug’ vooral aan de watersnood in
Limburg Juli 2021. We zijn niet langer de baas.. we zijn steeds
meer en vaker overgeleverd aan de onvoorstelbare en
onvoorspelbare natuurkracht als we niet anders met de aarde
omgaan.

 

The Bridge | 20 x 30 cm | 2021

Evenals mijn andere collages op afspraak te bezichtigen in mijn
atelier

Scroll up